/Ostatnie zamówienia proszę./
- Shaun? - Tak?
- Rozumiesz co mówię? - Tak, całkowicie.
- On jest twoim najlepszym kumplem i mieszkasz z nim. - Wiem.
- Nie że tego nie lubię. Ed, nie że cię nie lubię. - Wporzo.
- Było by miło gdyby... - [kurwa]
- ...śmy spędzali więcej czasu razem. - [jebana]
- Tylko we dwoje. - [w dupę]
Jak Ed tu jest, to nic dziwnego, że i ja zawsze wyciągam swoich znajomych, a to tylko rozjątrza sprawę.
Co to znaczy?
Przecież wy się ledwo dogadujecie....
- Co znaczy "rozjątrza"? - To znaczy pogarsza jeszcze bardziej.
To nie tak, że nie lubię Davida i Di. To nie to, że was nie lubię.
Nie ma sprawy.
I nie chodzi o to, że nie lubię spędzać z tobą czasu, bo lubię. Ale...
...Ed nie ma zbyt wielu znajomych.
Może jakiś browarek, cipeczki?
- Nikt? - Nie dziękujemy.
Wiem, że przyjaciele są ważni dla Shauna.
Ale chyba powinieneś spędzać trochę czasu ze swoją Liz.
My chodzimy na rożne wystawy, jeździmy do teatru.
- Nie przepadam za teatrem. - A może jakaś kolacja?
- Macie niedługo rocznicę. - To było w zeszłym tygodniu.
- Robiliście coś specjalnego? - Przyszliśmy tutaj.
Shaun... orientuj się!
Shaun, chce tylko powiedzieć, że potrzebuję więcej.
Zawsze siedzimy tu, w Winchesterze, chcę...
...robić coś ciekawszego, pożyć trochę i chcę byś ty też tego chciał.
Posłuchaj mnie. Brzmię jak twoja mamusia. Choć skąd miała bym to wiedzieć.
- Wciąż nie poznałaś jego matki? - Jeszcze nie.
- Nie dogadujesz się z mamą Shaun? - Nie o to chodzi.
- Wstydzisz się swojej mamy Shaun? - Nie. Kocham ją.
Ja też ją Kocham. Jest jak masełko.
- Shaun... - Ludzie...
- Shaun... - Liz.
Rozumiem co chcesz powiedzieć i zgadzam się z tym,
zaczniemy od jutra, wynajmę stolik w porządnej restauracji.
Będziemy tylko my dwoje. Wszystko się zmieni. Obiecuję.
Jesteś pewien?
/Czas się zbierać./
*Gracz drugi dołącza do gry.*
Nie idziesz do pracy?
*Gracz drugi rezygnuje z gry.*
Wiesz, że drzwi znów były otwarte w nocy?
- Nie mówię, że to byłeś ty. - Wiem, człowieku.
- Mówię, że to był Ed. - No tak.
Nie mogę tak dalej żyć.
- Już nie jesteśmy przecież studentami. - Pete...
- Nie to zeby coś zarabiał na dom. - Czasem coś zarobi.
- Czym? Handlem prochami? - Od czasu do czasu handluje zielskiem...
- ...ty też sprzedawałeś jointy. - Raz, na uczelni, tobie.
Znam go od podstawówki, lubię go mieć w pobliżu, jest zabawny.
Dlaczego? Bo potrafi naśladować orangutana? Kurwa-jego-mać-ja-pierdole.
- Daj mu spokój. - Przyznaję czasem potrafi być zabawny.
Wtedy kiedy siedzieliśmy i piliśmy jabole całą noc grając w Tekken 2.
- Kiedy to było? - Pięć lat temu.
Kiedy on pójdzie do domu?
- Stary posłuchaj... góra na lewo. - Aha.
- Chcę powiedzieć... przeładuj. - Załatwione.
- Od kiedy... o rzesz w mordę. - Dzięki.
Dwie sekundy.
- Dzieńdoberek. - Stary masz może coś?
- Nie, nic nie mam. - Kumpel mówił, że masz.
- Nic nie mam. - Co, dlaczego nic nie masz?
- Rozłączam się, kombinuj gdzie indziej. Narazka. - Narka.
Skoro ostatnio nie pracujesz, czy mógłbyś trochę tu posprzątać?
- Jasne. - Mógłbyś przekazywać wszystkie wiadomości telefoniczne?
- Jasne. - To nie jest zbyt trudne, prawda?
- Nabazgrać kilka słów na kartce papieru. - Nie.
- Jestem FIUT -
Przyznaj, to było całkiem zabawne.
- Zrobisz coś z tego? - Nic dla niego nie zrobię.
To zrób to dla mnie.
Przepraszam Shaun.
- W porządku. - Nie, nie... ja... przepraszam Shaun.
- O mój Boże, to obrzydliwe. - Przestanę je puszczać jak przestaniesz się śmiać.
Nie śmieje się. Wychodzę.
- Odbierz. - Sam odbierz.
/Cześć Shaun to ja, Liz, będę dziś bardzo zajęta,/ /możesz zamówić stolik na 20 a nie 19./
/Pa pa pa pa./
Hej, już nie żyjesz.
- Masz trochę drobnych? - Hmm, jasne.
Nelson.
"Nowa super grypa zbiera żniwo" "Spustoszenie" "Okaleczone szczątki"
- Witam przyjacielu, dziś nie piwko? - Trochę za wcześnie jak dla mnie.
Zbierzmy się. Zbierzmy się tutaj wszyscy.
Zbierzmy się, p an Slomby ma dziś wolne, Ash nie czuje się za dobrze.
- Ja dziś przejmuję dowodzenie. Jako... - Najstarszy.
Starszy członek zespołu.
Więc weźmy się w garść, wiem że...
Hallo? Cześć stary. Normalnie odleciałem ostatniej nocy.
No dobra stary. Siemka.
- Kontynuuj. - Dziękuję.
Tak jak Pan Slomby zawsze mówi: "Nie ma JA w drużynie", ale...
...jest JA w "cieście".
Jest JA w "mięsnym cieście".
Anagram "mięsa" to "drużyna".
- Nie rwij włosów z głowy, staruszku. - Hej, mam 29 lat... na Boga.
- Ile ty masz lat? 20...21? - 17
Wiem, że nie chcesz tu siedzieć na zawsze, ja też chcę robić inne rzeczy w życiu...
Kiedy?
Masz tu czerwono.
Ten model ma podstawowy cyfrowy pakiet...
...kanały na żywo, rozrywka, sam nie wiem co to jest.
Wiadomości, wszystkie podstawowe... wiadomości...
- Shaun! - Mam tu klienta.
- Twój tata. - To nie mój ojciec.
To mój ojczym.
Filipie.
Shaun.
- Ufam, że nie zapomniałeś o jutrze? - Nie.
- Twoja comiesięczna wizyta - Nie, nie zapomniałem.
Mógłbyś przynieść kwiaty, zapomniałeś o nich w dniu matki.
- Ale miałem zamiar je wziąć. - Tylko, żadnych obskurnych, tanich.
Nie miałem zamiaru.
- A więc z utęsknieniem oczekujemy twojej jutrzejszej wizyty. - Ok.
Masz tu czerwono.
- Co to za towarzyskie rozmówki? - Co?
- Rozmawiasz z tatusiem w pracy. - On nie jest moim tatą.
On jest moim ojczymem.
- I to była pilna sprawa. - Taka, jak kupowanie mamusi kwiatów.
Nieważne co myślisz, oddzielam życie towarzyskie od pracy.
Shaun... Liz do ciebie.
- Halo. - Haloo, to ja.
- Dzwonie żeby zapytać czy dostałeś moją wiadomość. - Tak.
- Więc, wszystko ok? - Tak.
- 20, zamiast 19. - Tak.
- No to wspaniale, wpadnij po mnie później. - Do widzenia Liz.
Pa pa pa pa.
Liz, z głównej siedziby. Nie ma co panikować.
Proszę Pana.
- Proszę Pana. - Przepraszam.
- Mają być dla mojej mamy.. - Dla cudownej mamy, a może dla super-mamy?
Hmm... ten pierwszy.
- O mój Boże. Shaun! - Yvonne!
- Jak się miewasz? - Staram się przetrwać.
- Mieszkasz tu w okolicy? - Tak, a ty?
- Właśnie kupiłam tu dom. - Kupiłaś?
- Wiem, to takie dorosłe... Ciągle jesteś z...? - Liz.
To wspaniale. Przynajmniej tobie się udało.
- Ile to już czasu? - Było 3 lata w ostatni weekend.
- Robiliście coś specjalnego? - Robimy, właśnie dziś się wybieramy.
- Jakieś miłe miejsce? - Taaa...
No dawaj że!!
- To podziękujesz mi, czy jak?! - Za co?
- Za sprzątanie. - Nie wygląda czysto.
Obciągnąłem parę piwek jak skończyłem sprzątać.
- Chcesz swoje wiadomości? - Co?
- Twoja mama dzwoniła w sprawie jutra i Liz dzwoniła w sprawie dzisiaj.
Później znów twoja mama, pytała się czy...
...mógłbym jej chlapnąć minetę dziś wieczorem. - Co?
Wiem, że to na ostatnią chwilę, ale czy można zarezerwować stolik dla dwojga, koło ósmej?
Przykro mi, właśnie ktoś zajął ostatni stolik na dziś wieczór.
- To o twojej mamie nie było prawdą. - Co mam teraz robić?
- Gdzie iść? - Do Winchestera.
- Nie bądź głupi, nie mają tam jedzenia. - Mogą ci coś stostować.
Ed, to jest poważna sprawa.
- Halo? - Halloo. To ja.
Więc... jaki mamy plan?
- Jest mały problem ze stolikiem... - Co masz na myśli?
- Wszystkie są zajęte. - Mówiłeś, że się tym zająłeś.
- Nie zarezerwowałeś go? - Nie.
Więc jaki dziś mamy plan?
Winchester?
- Hallo. - Di możesz mnie wpuścić?
- To chyba nie najlepszy czas Shaun. - Daj spokój.
- Lizi nie chce cię widzieć Shaun, idź sobie. - Po prostu otwórz.
- Ona nie chce cię widzieć Shaun. - Czego ode mnie chcecie...
- ...żebym się wspinał i właził przez okno. - Nie wejdziesz do środka.
- W porządku, zaraz tam będę. - Nie...
Cześć to znowu ja.
- Liz, możemy o tym pogadać? Gdzie się wybierasz? - Do Winchesteru.
- Naprawdę? - Kurewsko nie chcę!
- To nie jedynie miejsce na świecie. - Możemy iść Shepherd's na tajskie żarcie.
- Wychodzę z Davidem i Di. - No to chodźmy razem.
Jednak ich lubisz? Nieudaczną aktoreczkę i Fiuta?
- Ciężkie słowa. - To są twoje słowa.
Nie nazwałem Diany nieudaczną aktoreczką.
Chodźmy gdzieś, zabawimy się. Wszystko będzie ok. Obiecuję.
Obiecałeś rzucić palenie. Obiecałeś chodzić na siłownię.
Obiecałeś pić mniej piwa. Obiecałeś pojechać ze mną na wakacje.
- Pojechaliśmy do Grecji. - Poznaliśmy się tam.
- To nie jest to samo. - Obiecałeś, że wszystko się zmieni.
- Obiecałeś nam darmową kablówkę. - Pracuję nad tym.
Mogę rzucić palenie. Kiedy tylko chcę. Widzisz, już ich nie potrzebuję.
- Co było następne? - To za mało, Shaun.
- Chyba kończą ci się już życia. - Pierdol się, czterooki.
- Sam się z nią umów jak tak bardzo ją kochasz. - Co masz na myśli?
O co mu chodziło?
Przyniosłem je dla ciebie.
Dla cudownej mamy.
To ponieważ... myślałem, że będzie zabawne, bo tak ostatnio mówiłaś...
...o mamie i w ogóle, miał być taki mały kawał.
- To dla twojej mamy? - Tak.
Spoko.
Jak nic nie zrobię, to utknę w tym pubie do końca życia jak reszta tych smutnych jebańców zastanawiając sie co się, cholera, stało.
Co masz na myśli mówiąc "zrobię"?
Pierdol ją.
Mamy browarek, chipsy. Czego więcej chcesz?
Potrzebujesz swojej ulubionej małpki?
Mam zrobić Clyde'a?
Widzisz, przejdzie ci.
- Kto to nastawił? - Jest losowe.
Do chuja pana, John.
Wiesz co powinniśmy jutro zrobić? Dalej pić.
Z rana Krwawa Mary, Królowa Eda, kilka Księżniczek.
- I już jesteśmy nawaleni. Jak ci to pasuje? - Nie.
Pogadaj ze mną.
Powiedziała, że jeśli ze mną zostanie, to będzie tu przychodzić
do końca swoich dni, jak te smutne jebańce, zapijając się na śmierć i zastanawiając co się stało.
- To niemiłe. Tu jest dużo interesujących osobowości. - Na przykład?
Snakehips, zawsze oblegany przez kobiety. Udusił swoją pierwszą żonę. Firanką.
Wymyślił "dyskoteki na kółkach".
A co z tą?
Fiutobójcza maniaczka.
Była gwiazda porno, robiła wszystko.
Mówią, że wystąpiła w pierwszym pornosie z udziałem czarnego kolesia.
A co z Johnem?
Jest szefem mafi północnolondyńskiej. Naprawdę, Duży Al tak mówi.
- Duży Al mówi też, że psy nie umieją patrzyć do góry. - Pomyśl o tym.
Świetnie posługuje się nożem, gburowaty, żonka z przeszłością, zdobyczna.
- Ma koneksje, spójrz na tą strzelbę nad barem. - Stąd nazwa pubu.
Dokładnie.
- Widzisz, nie potrzebujesz Liz, by dobrze się bawić. - Przestań, stary.
Popatrz na mnie. Chcę powiedzieć jeszcze coś.
Nie chcę mówić, że ona nie jest jedyna. Że jak kocha to wróci, itp.
Chcę powiedzieć, że to nie koniec świata.
Przykro mi. Już zamknięte.
Obszczymur.
Znajdźcie sobie jakiś pokój.
Co on robi? Mówi "bass"?
Albo "stój"? Co za świński cyc.
Nie porysuj jej.
- To była druga płyta jaką kupiłem. - Jest 4-ta nad kurewskim ranem.
- Jest sobota. - Wcale nie, jest niedziela.
Muszę iść do roboty za 4 pierdolone godziny,
bo wszystkie jebańce w mojej kurewskiej firmie są kurwa chorzy.
- Rozumiecie dlaczego jestem tak kurewsko zdenerwowany! - Proste, kurwa.
Przepraszam, trochę wypiliśmy. Rozstałem się dziś z Liz.
Ściszcie to.
- Kutas. - Co mówiłeś?
Nic.
- To kumpel. - To nie mój kumpel, to jebany idiota!
- Co to znaczy? - To znaczy odpierdol się!
Chcesz żyć jak w norze, idź zamieszkaj w oborze ty tłusta świnio!
- Daj mu spokój. - Przestań go bronić Shaun!
A może miło cisię żyje mając obok siebie kogoś, kto jest jeszcze większym frajerem niż ty.
- Co to znaczy? - Wiesz co mam na myśli.
Zakładam, że to Liz rzuciła ciebie.
- Zróbcie coś ze swoim życiem. - Co ci się stało w rękę koleś?
- Napadli na mnie jak wracałem do domu. - Kto?
- Nie wiem, jakieś ćpuny. Jeden mnie ugryzł. - Po co?
Nie wiem, nie pytałem go!
Mam ból głowy, a wasz głupi hip-hop nie pomaga. I drzwi znów są otwarte.
To nie hip-hop. To elektro. Fiut.
Następnym razem jak go zobaczę, będzie martwy.
/Cześć Shaun to ja Liz, będę dziś bardzo zajęta,/ /możesz zamówić stolik na 20 a nie 19./
/Cześć, Ogóreczku, tatuś mówił,/ /że nas jutro odwiedzisz, byłoby cudownie./
/Przyprowadzisz ze sobą Elizabeth?/ /Nie możemy się doczekać by ją poznać./
/Powiedz czy chciałaby coś specjalnego na lunch?/
/Bo w dzisiejszych czasach dużo ludzi nie je mięsa./
- Zajrzeć do Mamy - - Odzyskać Liz - - Zrobić coś z życiem -
- Chcesz coś ze sklepu? - Cornetto.
Nelson, są jakieś gazety?
Nelson, wiszę ci 15 pensów.
Nie mam drobnych, nawet w sklepie mi zabrakło.
Nikt oficjalnie nie komentuje, ale ugrupowania religijne mówią o dniu sądu ostatecznego, wybucha...
...panika na ulicach Londynu...
...wzrasta liczba doniesień o...
...poważnych atakach...
...ludzie są dosłownie...
...pożerani żywcem...
...a naoczni świadkowie mówią, że cechą wyróżniającą atakujących jest to że są...
...śmiertelnie podnieceni, a...
...ideologiczne powiązania między popełniającymi te okropieństwa są ostrzeżeniem...
- Mamy babkę w ogródku. - Co?
W ogrodzie jest dziewczyna.
Przepraszam.
Przepraszam!
Halo!
Hej!
O mój Boże.
Ale się najebała.
No i jak tam, kochanie?
Chyba cię lubi. Chce się poprzytulać.
Ej, wlaśnie zerwalem z dziewczyną...
- Ed zrób coś. - Poczekaj.
Dwie sekundki.
Wiesz, schlebia mi to, tylko że ja...
Proszę o uśmiech.
Ed zabierz ją!
Co jej jest w oczy?
Poważnie... Mary, ostrzegam cię. Dojdzie do rękoczynów.
Odpierdol się.
- Powinniśmy wejść do środka. - Ok.
- Shaun, co się dzieje? - Kurde, zajęte.
- A pogotowie? - Zajęte, Ed.
- Straż pożarna? - To jeden numer, Ed, i jest zajęty.
Po co ci w ogóle straż pożarna?
Cokolwiek z mrugającymi światłami.
Wciąż tam są?
Tak.
Co powinniśmy zrobić?
Usiąść sobie?
Informujemy o chaosie na ulicach, tysiące osób ucieka z miast.
M1, M3, M4, M6...
Myślisz, że tam się dzieje to samo?
... M68 wszystkie są zakorkowane. Ludzie proszeni są o pozostanie w domach
i oczekiwanie na instrukcje, upewnijcie się, że wszystkie drzwi i okna są zamknięte.
- O Boże, on nie ma jednej ręki. - Załatwmy go.
/Dochodzą do nas nowe informacje,/ /napastnicy są powolni i .../
Idę zamknąć drzwi.
Nie żyje?
- Musimy tam iść. - Nie, powinniśmy zostać w domu.
- No chodź, poradzimy sobie. - Facet w TV mówi, żeby zostać w domu.
- Pieprzyć faceta! - Póki oni są tam, a my tu, nic nam nie grozi.
Napastników można zatrzymać przez ucięcie głowy lub zniszczenie mózgu.
Powtarzam. Ucięcie głowy lub zniszczenie mózgu.
Hej...
Celuj w głowę.
Co teraz? - Musimy załatwić więcej towaru, w szopie jest więcej.
- Ale jest zamknięta. - Dlaczego?
Zawsze była.
Nie, to jest druga płyta jaką kupiłem.
To jest wersja kolekcjonerska.
- Co to było? - "Blue Monday"
- To był oryginał. - Do chuja pana.
- "Purple Rain" - Nie.
- "Sound of the Time" - Zdecydowanie nie.
- Muzyka z Batmana? - Rzucaj.
- "Dire Straits"? - Rzucaj.
- "Star Roses" - Nie.
- "Same Comming" - Lubię to.
- "Sharday" - Należy do Liz.
- Ale cię rzuciła. - Nie...
- Idę do szopy. - Mówiłeś że jest zamknięta.
- Którego wybierasz? - Pierwszego.
/Osoby z bólami głowy i mdłościami/ /mają podobne symptomy jak napastnicy.../
Masz tu czerwono...
/Jeśli znasz kogoś kto był ugryziony, trzeba natychmiast izolować tą osobę./
/Upominamy żeby nie zbliżać się do nikogo kto.../
Pete.
Pete!
- Dlaczego tam nie pójdziemy - Nie idź tam.
- Dlaczego nie? - Bo albo już jest jednym z nich, albo jest jeszcze wkurzony.
Pete.
- Może poszedł do pracy? - Pieszo? Jego kluczyki są tu.
Może ktoś go podwiózł, mówił że źle się czuje.
Hej, kutasie!
Nie ma go.
- Masz szluga? - Nie, rzuciłem.
- Kiedy? - Kiedy...
- Jest zajęta. - Szybka jest.
Ed, to poważna sprawa.
- Liz? - Shaun?
Mama, miałem do ciebie dzwonić. Wszystko ok?
- Tak. - Na pewno?
- Jacyś ludzie chcieli dostać się do domu. - Są tam jeszcze?
- Nie jestem pewna, zamknęliśmy żaluzje. - Dzwoniliście na policję?
- Myślałam o tym. - Jesteś cała? Zrobili ci coś?
- Wszystko w porządku. - Mamo?
- No cóż, trochę gryźli. - Mamo, ugryźli cię?
- Nie, ale Filip tak. - Aha, to ok.
- Była ugryziona. - Nie, Filip był.
- A to luz. - Posłuchaj mamo. Jak on teraz się czuje?
- W porządku, trochę nieciekawie. - Rozumiem.
- Co się dzieje? - Musimy zabić mojego ojczyma.
- Posłuchaj mamo, trzymaj się. Przyjedziemy. - Nie chcę robić kłopotu.
Jedziemy po ciebie Barbaro.
Więc jaki jest plan?
Właśnie.
Bierzemy samochód Peta. Jedziemy do mamy. Wchodzimy...
Załatwiamy Filipa. Bierzemy mamę...
Jedziemy do Liz. Pijemy herbatkę. I czekamy aż to wszystko minie.
- Dlaczego do Lizi? - Bo tak.
- Rzuciła cię. - Muszę wiedzieć co z nią.
- Dlaczego? - Bo ją kocham.
- W porządku. Ale nie zostajemy u niej. - Dlaczego?
Jeśli mamy gdzieś się zatrzymać. Ma tam być swojsko...
...muszę wiedzieć gdzie są wyjścia i będę mógł tam palić.
Ok.
Bierzemy samochód Peta. Jedziemy do mamy. Wchodzimy...
Załatwiamy Filipa. Bierzemy mamę...
Jedziemy do Liz. Bierzemy ją. Zabieramy tutaj.
Pijemy herbatkę. I czekamy aż to wszystko minie.
Doskonale.
- Nie, nie, nie... nie możemy tu jej zabrać. - Dlaczego?
Tu nie jest bezpiecznie.
No tak. W jakim to jest stanie...
- Gdzie jest bezpiecznie i swojsko. - I mogę palić.
Bierzemy samochód. Jedziemy do mamy. Zabijamy Fila.
Bierzemy Liz. Jedziemy do Winchestera.
Pijemy zimne piwko. I czekamy aż to wszystko minie.
No i jak ci to pasuje?
Zajebiście koleś.
Upominamy by pozostać w domach, nie starać się dotrzeć do rodziny...
...i unikać wszelkich fizycznych kontaktów z napastnikami.
Zawsze robisz co ci telewizja każe?
Widzę go, jest na zewnątrz. - Jakieś zombie są?
- Nie mów tak. - Jak?
- Tak. - Jak?
- Słowo na zet. - Dlaczego nie?
- Bo to niedorzeczne. - W porządku.
No ale są?
Nie widzę.
Chyba nie jest tak źle.
O, jednak są.
Zróbmy to.
- Tak? - Tak?
Muszę się odlać.
- Mogę poprowadzić samochód? - Co?
Zawsze chciałem pojeździć samochodem Peta.
- Mogę nie mieć innej szansy. - Ok.
- O Boże, posłuchaj Pete, pożyczymy twój samochód.
Zwrócimy ci go...
...jak poczujesz się lepiej to może...
...dołączysz do nas?
Pete się wkurzy, jak się dowie, że prowadziłem jego samochód.
Nie wydaje mi się.
Shaun, Shaun, którym się otwiera?
W dupę!
Spadaj.
Jedź.
Religijne ugrupowanie nazywają to co się dzieje, znakiem nadchodzącej apokalipsy.
Rząd odmawia wszelkich komentarzy.
Powtarzamy, ciała niedawno umarłych, zaczynają ożywać i atakować żywych...
Puśćmy sobie coś.
Co ty wyprawiasz!? Ed, uważaj!
Chyba w coś uderzyliśmy.
Albo w kogoś.
Wszystko w porządku?
Jedźmy już.
- Hallo? - On i tak już nie żyje.
Ed, nie o to chodzi.
Dzięki Bogu za to.
Ah, cześć.
No i kto jest pięknym chłopcem?
Nie mówiłeś że Barbara ma Jaguara. Zawsze chciałem takim pojeździć.
On jest Filipa, nie pozwala nikomu nawet się zbliżyć.
Jak zostawiłem w schowku batonik Mars, to ganiał mnie po ogrodzie z drewnianą pałą.
Jest piękny.
- Chodźmy już. - Może zostanę w samochodzie.
- Po co? - Będę uważał na samochód, zatrąbię w razie problemów.
Ok.
Nie zapomnij zabić Filipa.
- Cześć, Ogóreczku. - Cześć mamo.
Masz tu czerwono.
- Mamo wszystko w porządku? Jesteś cała? - Tak, nic mi nie jest.
- Gdzie Filip? - Tata jest w jadalni.
- To nie mój tata. - Shaun, nie przesadzaj.
- Ed jest na zewnątrz, zabieramy cię stąd. - Ale czekam na lekarza.
- Nie sądzę, żeby lekarz się pojawił. - Filip nie będzie chciał iść.
- Nastaw herbatkę, a ja zajmę się Filipem. - Ok.
- Jesteś głodny? - Tak. Nie.
- Zrobię kanapki. - Ok.
Nie kłóćcie się.
- Przykro mi Filip. - Dlaczego?
- Co znów zrobiłeś? - Nic.
- Co tam masz? Kwiaty? - Nie.
- Wybierasz się na wyprzedaż Shaun? - Nie. Tak.
Na górze jest pudełko twoich starych zabawek. Miałam je oddać na wyprzedaż.
- Wywaliłem je wszystkie na wysypisko, Barbaro. - Co?
- Shaun chce nas gdzieś zabrać. - Nie bądź niemądra, nigdzie nie idę.
Może powinieneś zostać. Poczekać na lekarza. Zabiorę mamę.
Ale mówiłeś, że lekarza nie będzie.
- Chyba nie dzwoniłaś po lekarza? - Na wszelki wypadek.
Nic mi nie będzie Barbaro. Przemyłem to zimną wodą.
- Byłem szczepiony jak jechaliśmy na Wyspę Wight. - Ale Filip.
Za bardzo roztrząsają ten nonsens.
To po prostu ćpuny biegają po ulicach.
- To może zabiorę mamę, na wypadek gdyby wrócili. - Nie idę bez Filipa.
Mamo, posłuchaj... Herbata jest gotowa.
- Mamo. - Tak?
- Jak bardzo kochasz Filipa? - Dwie kostki, prawda?
- Nie używam cukru od 1982. - Rzeczywiście.
Pokroisz trochę chleba?
Mamo posłuchaj. Jak bardzo kochasz Filipa?
Och, Shaun. Znów mamy przez to przechodzić?
Mamo posłuchaj, a gdybym ci powiedział, że Filip był dla mnie niemiły.
- Ty też nie byłeś przyjemniaczkiem. - Ale on gonił za mną po ogrodzie z drewnianą pałą.
- Przecież nazwałeś go wiesz jak. - Powiedział ci?
- Matkojebca. - Shaun!
- Przepraszam matko. Mamo.
Czy wiedziałaś, że kilka razy on mnie dotykał.
To nieprawda, wymyśliłem to. Nie powinienem. Przepraszam.
- Mamo nie rozumiesz. - To ty nie rozumiesz.
Filip jest moim mężem i był nim przez ostatnie 17 lat.
Wiem że go nie lubisz, ale mógłbyś uszanować moje uczucia.
- Musisz być bardziej dojrzały w tych sprawach. - Tak...
No chodź Shaun.
Nadchodzi taki czas, kiedy...
Musisz być mężczyzną.
Tyle kłopotów, o takie głupstwo.
- Witam Edwardzie. - Cześć Barbaro.
- Och, ale urosłeś! - Raczej raczej.
- Co się dzieje? Dlaczego on jedzie? - To nie jest takie łatwe.
- Jedziemy za wami? - Nie chyba najlepiej jak...
Gdzie samochód?
Stłukłem go trochę.
Przecież zaparkowaliśmy.
Chyba musimy jechać Jaguarem.
Filip.
Uważaj!
- Daj mi kluczyki. - Nie dam ci go prowadzić.
Daj mi je.
Ed, wskakujcie do samochodu.
Nie martw się o mnie, opiekuj się mamą.
Ed, może ja powinienem prowadzić.
- Już ustawiłem fotel. - Tylko bądź ostrożny.
Możecie to trochę ściszyć?
Chciałbyś może chusteczkę?
Wszystko ok, ale ściszcie ten hałas.
- Troszkę za głośno gra. - O, przepraszam.
- Wiesz że tu jest ograniczenie do 30 km/h? - O, tak.
- Jesteśmy. - Mamo, to zajmie mi tylko sekundkę.
- Filip, wciąż masz zabezpieczenia przed dziećmi w drzwiach? - Bezpieczeństwo przede wszystkim.
- Posłuchaj, kręć się tu. A w razie problemów... - Wiem, zatrąbię.
Halo.
Słucham.
- Ludzie, możecie mnie wpuścić? - Co ty robisz?
Przyszedłem na ratunek.
- Więc co dokładnie robisz? - Przyszedłem was zabrać w bezpieczne miejsce.
- Byliśmy całkowicie bezpieczni, przed twoim przybyciem. - Nie wiesz tego.
Było ich dwóch na zewnątrz, a teraz popatrz co się dzieje.
- Mnóstwo. - Uwierzcie mi, wystarczy tylko jeden żeby wszystkie wiedziały.
Starałem się dodzwonić, ale nie mogłem się połączyć. Wymyśliłem plan.
- O... masz plan? - Nie ważne co mówią w TV. Trzeba uciekać.
Jeśli tego nie zrobimy, przyjdą tu i rozerwą nas na kawałki i to dopiero rozjątrzy sprawy.
Liz, tu nie chodzi o ciebie i mnie. Tu chodzi o przetrwanie.
Musimy być w bezpieczniejszym miejscu. Gdzieś gdzie przetrwamy, gdzie pozostaniemy przy życiu.
- Jesteśmy z tobą, Shaun. - Co?
- Jesteśmy? - Ja nigdzie nie idę.
Daffs, nie chcę być rozerwana na kawałki i chyba ty też tego nie chcesz.
- Nie idę, jeśli Liz nie idzie. - Oczywiście, że idzie.
- Więc nie zostaje tu sam. - Idziesz, Elizabeth?
- Lizzie? - Liz?
- W porządku, co chcesz zrobić? - Super.
Mam na zewnątrz samochód, ale będzie trochę tłoczno. Macie może jakiś transport?
Tak mamy.
- Wspaniale, jaki? - Och, właśnie zdałam testy.
- Dawid? - Nie widzę potrzeby posiadania samochodu w Londynie.
Posłuchajcie. Znajdźcie coś twardego. Jak was otoczą to walcie ich po głowach.
Trzymajmy się razem, bądźcie bystrzy i idźcie za mną.
Więc jaki jest plan?
Jedziemy do Winchesteru.
Ok. No to chodźmy.
Gdzie jest samochód?
Co tam czarnuchy?
Ok, przepraszam ze trudne warunki. Di siedź u Dawida na kolanach.
Filip trzymaj się, Ed ruszaj już. Mamo to jest Liz, Liz to moja mama.
Ed uważaj!
- Twój tata dobrze się czuje? - To nie mój tata.
- On krwawi. - Wiem, Ed po prostu uważaj.
Chcesz tam szybko dojechać?
Chcę tam po prostu dojechać w jednym kawałku.
- Wyluzuj, jadę skrótem. - Ale tamtędy byłoby szybciej.
- Shaun? - Tak, wiem... Liz, proszę.
Wciąż nie rozumiem, po co jedziemy do Winchesteru?
Bo to jest pub, w którym jest bezpiecznie.
Co czyni go takim bezpiecznym?
Ma duże ciężkie drzwi i zasuwę. Byłaś tam.
- A nad barem jest strzelba. - Ale już nie działa.
Właśnie że działa. John jest ustawiony, Duży Al tak mówi.
- Duży Al mówi też, że psy nie mogą patrzeć do góry. - Bo nie mogą.
- Naprawdę? - Oczywiście, że nie....
- Jesteś pewien? - Pewnie, że jestem pewien.
- Pub jest właściwym miejscem, wszystko będzie dobrze, obiecuje. - Shaun...
- Już wyłączyłem radio. - Nie jest łatwo.
- Co? - Być ojcem, nie jest łatwo.
- Co? - Miałeś 12 lat, kiedy cię poznałem. Byłeś już wyrośnięty.
Chciałem żebyś był silny i nie poddawał się po stracie ojca.
- Filip, nie musisz się tłumaczyć. - Muszę.
Zawszę cię kochałem Shaun, wierzyłem w ciebie.
Poradzisz sobie w życiu, potrzebujesz tylko trochę motywacji...
...kogoś kto by był wzorem dla ciebie.
Myślałem, że mogę to być ja.
Zaopiekuj się mamą.
Bądź dobrym dzieciakiem.
- Ed możesz się zatrzymać? - Za dwie sekundki.
- Ed proszę zatrzymaj się. - Po co?
Po prostu się zatrzymaj!
- O mamuśka. - Co ty sobie wyobrażasz!
- Wyluzuj, wszyscy są w porządku. - Przestań mi mówić o luzowaniu!
- Dla twojej wiadomości, nie wszyscy są w porządku. - Co się stało?
- Mamo, to Filip, on odszedł. - Gdzie poszedł?
- Mamo, on nie żyje. - Nieprawda.
Uciekać, uciekajcie!
Otwórz!
- Co teraz? - Musimy być w ruchu.
- Jak wydostaniemy twojego tatę? - Nie ma czasu.
- A co z naszą bronią?
- Nie możemy tak zostawić twojego taty. - To nie mój tata.
- Oh, Shaun. - Mamo, on był moim tatą, ale już nie jest.
Posłuchaj mnie mamo, on już nie jest twoim mężem.
Wygląda że jest, ale nie ma już w nim nic z tamtego człowieka.
Chodźmy, dobrze.
Naprawdę mamy iść na piechotę?
Wszyscy w porządku?
Ta, jasne. Ubaw po pachy.
Może trzymajmy się za ręce, zróbmy łańcuszek.
Masz w ogóle pojęcie gdzie idziemy?
David, przestań.
- A wiec masz? - Ta, całkowicie.
Jesteśmy blisko?
Całkiem blisko.
- Twoja mama wyjdzie z tego? - Mam taką nadzieje.
- Skontaktowałaś się ze swoimi rodzicami? - Są w Antidze.
- Myślisz, że tam też się to dzieje? - Mam nadzieje, że nie.
Posłuchaj Liz, co do wczoraj. Wiem że dużo sobie powiedzieliśmy...
Shaun, mówiłeś, że tu nie chodzi o nas.
- Nie, nie ja tylko... - Mówiłeś, że tu chodzi o przetrwanie.
- Tak, tylko... - Nie chcesz chyba niczego udowadniać?
- Nie oczywiście że nie... - Bo nic się od wczoraj nie zmieniło.
Może to nie najlepszy czas do rozmowy.
Shaun.
- Yvonne. - Jak leci?
- Żyjemy. - Cześć Liz, dawno się nie widziałyśmy.
Cześć Yvonne.
To mój chłopak Decklan, przyjaciele Mark i Maggie, moja mama i kuzyn Tom.
- To Shaun i jego dziewczyna Liz. - Była dziewczyna tak właściwie.
- Naprawdę? - Tak.
Przykro mi.
Cóż. Musimy już spadać. Gdzie idziecie?
Idziemy do Winchesteru.
Pubu?
- Tak. - Powodzenia.
- Cześć. - Cześć.
- Hello. - Hello.
- Hej. - Hej.
- Cześć. - Cześć.
- Cze. - Cze.
- Widzicie, tak jak mówiłem Winchester jest tam. - Gdzie?
- Tam. - Tam, za tymi 20 ogrodzeniami?
Coś się stało David?
Nigdy nie szedłeś skrótem?
Shaun. Jestem pewna że Jill i Derek tu mieszkają.
Winchester jest za tym płotem.
- Wszyscy zostają tu, a ja... Są wszyscy? - 1,2,3,4,5... tak.
- Jest nas sześcioro. - O...
Mamo!
Już idę.
Mamo, mamo... Wszystko w porządku?
Już nie sądzę, że Jill i Derek tu mieszkają.
Shaun?
Jesteś cały?
Co robicie?
Shaun!
Nie, tym nie da rady.
- Zapraszam, możecie dołączyć w dowolnym momencie. - Poradziłeś sobie.
Nie chciałem ci przeszkadzać.
Przepraszam za to.
No dobra.
Zostańcie na miejscach. Zobaczę czy droga wolna.
- Wolna? - Nie.
- Ilu? - Mnóstwo.
- Oho, to po prostu wspaniale. - Troszkę ich za dużo.
Ufam, że Shaun ma kolejny genialny pomysł w rękawie.
To nie jest konstruktywna krytyka, David.
Nie Lizzie, to jest strata czasu. Powinniśmy byli zostać w domu.
- Dlaczego nie zostałeś? - Ponieważ...ponieważ... Kapitan Wow.
- Przestań. - Jęcząc nic nie wskóramy.
Dobrze, wszyscy się otrząśnijmy. Albo i nie.
Popatrzcie jak on się rusza, bardzo obwiśle. Jak lunatyk.
Popatrzcie na twarz. Nieobecny, z lekką nutką smutku.
Jak pijak, który przegrał zakład...
Ok. Spróbujmy teraz... Liz.
Niezły wokal.
- Barbaro, wspaniale. - Przepraszam, zamyśliłam się.
- Daffs. - Ehh.
- No dalej. - Ehhhh.
Jest żałobnie, żałosnie, smutno, jesteś martwy i nie podoba ci się to. Dawaj.
Dużo lepiej.
- Ed. - Zrobię to wieczorem.
Jest wieczór.
- Co to ma być? - A ty?
Kto cię zrobił pieprzonym królem zombie?
Całkiem nieźle.
Dobrze, teraz wszyscy razem.
Raz, dwa, trzy.
Cholera.
John, John, jesteś tam?
Tu Shaun i Ed, musimy wejść.
Oni cię słyszą.
Oni wiedzą.
- Shaun, musimy wejść do środka. - Rozwal okno.
- Nie bądź głupi, będziemy na widoku. - Już jesteśmy, rozwal je.
Jest inne wejście?
Dwie sekundki.
- Siema, koleś. - Cześć. Nie mogę za bardzo rozmawiać.
- Masz coś? - Nic nie mam.
- Naprawdę? - Tak, zajęty jestem.
- Co robisz? - Co ja robię? Co ty robisz ty głupi idioto.
- Wal się. - To ty się wal.
Wal się walić.
- Shaun... - Spędziłem całe życie... Patrz na mnie.
Spędziłem całe życie nadkładając za ciebie karku. A ty jedyne co potrafisz...
...to spieprzyć wszystko. Tak, że wychodzę na głupka.
Już ci na to nie pozwolę. Nie dzisiaj.
Shaun.
- Mówiłeś coś o drugim wejściu? - Tak jest tam.
- Wchodźcie do środka. - Nie, oni pójdą za nami.
- Trzymajcie się, ja coś wymyślę. - Co zrobisz?
Chodźcie... chodźcie... no już.
- Ja stąd idę, a wy wchodźcie. - Gdzie idziesz?
Zaraz wracam, obiecuję.
No chodźcie truposzczaki, chodźcie. Idziemy...
Tędy... tędy...
Wchodzimy?
- Chodź Barbaro. - Te kwiaty są chyba dla mnie.
- Nie ma go już dobre 20 minut. - 17...
Tak czy siak, musimy zastanowić się nad zablokowaniem okna.
- Jak Shaun wejdzie? - Na pewno zapuka.
- Na Boga, włączymy jakieś światło. - Dawid, poczekaj.
- Nie ma prądu. - To dobrze, nie chcemy reklamować naszego pobytu tutaj.
- Nie oczywiście, że nie. - Chcemy?
Nie oczywiście, że nie Lizzie, staram się tylko coś robić.
Nie ma prądu, światła. Gdzie są właściciele?
- I ta wielka dziura w oknie. - Ty ją zrobiłeś, cipasie.
Ktoś musiał coś zrobić. Nie wiem czy zauważyłeś, że było kiepsko.
Ktoś musi wziąć sprawy w swoje ręce i jeśli żadne z was nie chce przyjąć odpowiedzialności...
...to może ja powinienem.
- Długo nie będzie Shauna? - Niedługo wróci.
- Skąd to wiesz? - Nie zostawiłby nas Daffs.
Na pewno? Lizzie, jak można powierzyć swoje życie człowiekowi, którego...
...rzuciłaś ponieważ nie da się mu zaufać. Dla niego romantyczne miejsce...
...i twierdza nie do zdobycie to jedno i to samo.
To jest pub, jesteśmy w pubie, co będziemy tu robić?
Nawalimy się.
Uciszmy się, poczekajmy na Shauna. Zabarykadujemy okno jak wróci.
A co później? Jak długo? Dni, tygodnie, miesiące?
- A co z jedzeniem? Co będziemy jeść? - Tosty.
- Mają tu chrupki. - Wspaniale, uratowani przez chipsy.
- Pewnie dlatego Shaun nas tu zabrał. Zanim uciekł. - On wróci.
Dlaczego? Dlatego że obiecał?
Nawet jeśli wróci, myślicie że jego plan rozszerzy się poza...
...siedzenie i jedzenie orzeszków w ciemnościach.
- Wejdzie tu i powie że wszystko będzie ok? - Nie wiem Dawid.
Nie wiem więcej niż ty, ale wiem że jesteśmy tu i musimy sobie poradzić jak najlepiej umiemy.
- Musze się napić. - Ja też.
Mi też się przyda.
- Może drinka Barbaro? - Hello...
Wspaniale, pieprzyć to. Zróbmy sobie imprezę. Nawalimy się w trupa.
Mamy chrupki, ciasteczka, słone paluszki.
O, patrzcie mamy "Świńskie nóżki".
- Ogóreczku! - Cześć, mamo.
- Wszyscy cali? - Tak
- Widzieliście Johna i Bernie? - Nie widzieliśmy ich.
- Na górze? - Zamknięta.
- A jak z przodu? - Tak samo.
Miło, że do nas dołączyłeś.
Przecież obiecałem.
Jak ich zgubiłeś?
Byłem szybszy. To nie było trudne.
- A jak się tu dostałeś? - Tu są tylne drzwi Dawidze.
Chciałem ci powiedzieć, zanim rozwaliłeś okno.
Ale to nie ja ściągnąłem na nas uwagę, kłócąc się z chłopakiem.
- To nie mój chłopak. - Może być trochę ciepłe, lodówka siadła.
Dzięki, dziecinko.
Więc, jaki jest plan?
Czy ktoś chciałby może orzeszka?
Może pokażesz nam Clyde'a?
Widzieliście to? Ed niesamowicie naśladuje orangutana.
- No zrób. Jest super. Niesamowite. No zrób. - Nie, nie czuję się.
Wszyscy chcą zobaczyć. Zrób.
Zrób... Zrób... Zrób...
Nie jestem cyrkową małpką.
- Włączyli prąd. - Wcale nie, już próbowałem.
Ale latarnie się włączyły. Więc to tylko korki wyskoczyły.
- Znów je włączę i pooglądamy telewizję. - A co ze światłami?
Właśnie, nie chcemy się ujawniać.
Są na innym obwodzie, włączę tylko główny korek.
To całkiem proste, David.
- To ten? - Tak ten.
- Proszę czekać na dalsze wiadomości -
Liz, masz drobne?
Nic nigdy nie ma w telewicji, co?
Co?
- Chyba mamy problem? - Co masz na myśli?
- Doszli tu za mną. - Podobno byłeś szybszy.
Tak...
Więc musimy być bardzo cicho.
Ed... Nie...
- Skąd on się tu wziął? - Nie wiem.
- Kto to włączył? - Automat.
Do kurwy...
Zabierzcie mamę, Dawid, zabij Królową (Queen :)). Zabij szafę grającą.
- Liz, Ed, potrzebna nam broń. - Strzelba.
- Nie jest prawdziwa. - Może koktajle Mołotowa?
- Jakie? - Takie z wysokoprocentowym alkoholem...
...wkładasz szmatę, podpalasz... Bum!
Oszalałeś, wszystko może się spalić...
Może bilardzik.
Ok John, czas zagrać.
- Nie mogę znależć wtyczki! - Wywal korki.
- Co się dzieje? - Mamy problem.
Wiem!
- Pieprzyć to. - Ed!
Dwie sekundki!
Nie.
Tak, tak, w głowę.
Dlaczego go nie zastrzeliłeś?
Ed, ostatni raz ci mówię....
- Kurwa, wiedziałem. Duży Al miał rację. - Ok.
Ale psy potrafią patrzyć do góry.
- Czy ktoś kiedyś strzelał? - O tak...
- Oprócz Eda. - Jestem pacyfistą.
- Oprócz Dawida i Eda. - Jakie Ed ma doświadczenie z bronią?
Strzelił w nogę siostry z wiatrówki.
- Chyba ty powinieneś strzelać. - Wszyscy powinniśmy.
Jak pięć osób może strzelać z jednej strzelby?
Nikt z nas nie ma doświadczenia, a mamy... 29 naboi.
- To są pociski śrutowe. - Mamy 29 pocisków śrutowych i musimy wspólpracować.
Potrzebuję waszej pomocy przy przeładowywaniu, ja będę strzelał.
Tak jak kiedyś powiedział Bertrand Russel: "Jedyną rzeczą, która zbawi świat, jest współpraca".
Teraz wszyscy możemy to docenić.
- Znasz ten cytat z etykiety piwa? - Guinness Extra Cold.
- Nic nie powiem. - Dzięki.
Oni chcą wejść.
Zajmij się mamą.
David, Di, chodźmy. Ed, daj mi kilka pocisków.
- Barbaro? - O. Cześć...
- Chciałabyś pójść ze mną? - Byłoby cudownie.
Miło cię w końcu poznać.
- Shaun ciągle o tobie mówi. - Naprawdę?
Barbaro?
Wszystko w porządku?
Mam coś dla ciebie.
Ojciec Shauna dał mi to. Prawdziwy ojciec.
- Chcę żebyś to wzięła. - Barbaro, ale Shaun i ja...
Wydaje mi się, że tak powinno być.
Nic chciałam nic mówić.
Shaun by się martwił.
Liz!
Nadchodzą.
Przykro mi, zamknięte.
- Sprawdź czy jest odbezpieczony. - Przeładuj.
- Tam - Gdzie?
Na trzeciej godzinie.
- Znów tam są, za kwadrans dwunasta. - Co?
- 11.45. - Prościej proszę.
12-sta.
- Załaduj. - Już ładuję.
Niezły strzał.
David, Diana zablokujcie to okno.
Ed, przejmij na moment.
- Co się stało? - Shaun, tak mi przykro.
- Mamo co się stało? - Nie chciałam robić kłopotu.
- Mamo, nie rozumiem. - Człowiek w pidżamie, nie chciałam cię denerwować.
Przejmij na momencik.
- Co się dzieje? - Barbara jest ranna.
- Przejmij na momencik. - Jezu.
Znam zasady pierwszej pomocy.
Trzymaj się mamo, wszystko będzie dobrze.
- Nigdy ci nie podziękowałam. - Za co?
Za to. Dla wspaniałej mamy.
To był śmieszny dzień, nie sądzisz?
O, nie mamo, przestań.
- Co robisz? - Musimy ją załatwić.
- Daffs! - Na miłość Boską.
- Ona wróci. - Nigdzie nie idzie.
Ale się zmieni.
To moja mama.
- To zombie. - Nie mów tak.
Przesuń się, liczę do trzech.
Raz.
Dwa.
Trzy.
- Nie celuj do mojej mamy. - Shaun, uspokój się.
- Nie celuj do Barbary. - Ed, nie przesadzaj.
- Co to znaczy? - To, że nie jest to całkiem sprawiedliwe.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę, czy możemy przestać i przemyśleć to.
Niech on odłoży broń.
Słuchaj, Lizzie, ona się zmieni.
Wiesz o tym. Wróci i wtedy nas wszystkich zabije.
- Twój były tego nie rozumie. - O to tu chodzi?
On mnie po prostu nie lubi. Teraz jeszcze chce zastrzelić mi mamę.
- Ona nie... - Uważasz, że nie zasługiwałem na Liz.
- O czym ty mówisz? - Wszyscy wiemy, że kochasz Liz.
- To nie prawda. - Właśnie że tak.
- Wcale nie. - Tak, to prawda.
- Co? - Spotykałeś się ze mną w szkole, tylko żeby być bliżej Liz.
A kiedy cię odrzuciła, ja pozbierałam ochłapy.
Pogodziłam się z tym Daffs. Dlaczego ty nie możesz?
Lizi, chcę ci powiedzieć, że moje uczucia do ciebie nigdy...
David, proszę, mamy teraz nieco ważniejsze sprawy na głowie.
Jak np. "Daffs" celujący do mojej mamy.
- To nie ja zachowuje się nierozsądnie, "Ogóreczku". - Na Boga, ona jeszcze żyje.
Już po niej, jak na bohatera jesteś strasznym hipokrytą.
To ty zmieniłeś się z księgowego w Charltona Hestona.
- Wcale nie jestem księgowym. - No i co z tego, i tak wyglądasz.
Jestem lektorem.
- Jesteś cipasem. - Tak.
Ona już nie jest twoją matką. Za minutę będzie kolejnym zombie.
- Nie mów tak. - Nie używaj słowa na zet.
Czy możemy się po prostu, kurwa, uspokoić?
- Widzę co David chcę powiedzieć. - Dziękuję Lizzie.
- Pomimo tego, że jest cipasem. - Właśnie.
Shaun, popatrz na mnie.
Nie mogę sobie wyobrazić, jakie to musi być dla ciebie ciężkie.
Ale nie możemy sobie pozwolić na załamanie.
Shaun, dziecinko.
Wiem, że nie chcesz tego słyszeć, ale...
Ty to zrób.
Przepraszam, mamo.
Zrób to!
Więc, chyba wszyscy się zgadzamy. Zrobiliśmy co trzeba...
- David... - Nie!
- W porządku, ja wychodzę. - Co?
- Nie zostanę tu. - Nie rób tego, to samobójstwo.
- Chyba powinien iść. - Idziemy, możemy biec, możemy się obronić.
- Kogo masz na myśli mówiąc "możemy"? - Jak to kogo?
- Otwarcie tych drzwi byłoby bardzo dużym głupstwem. - Zostaniesz z nim?
- Po wszystkim w co nas wplątał. - Do cholery daj mi skończyć!
Shaun nie prosił cię żebyś szedł z nim. Poszedłeś, bo tak jak ja nie wiedziałeś co robić...
...a teraz odejdź od tych cholernych drzwi.
- Tak mi przykro Diano. - Chyba nie mnie należą się przeprosiny.
Shaun...
Diano, nie!
Idę, David!
O rany.
- Koktajle Mołotowa - Do roboty.
Shaun, uważaj.
Shaun, zobacz kto tu jest.
Kurwa-jego-mać-ja-pierdolę.
Nie utrzymam ich.
Nie!
Pete!
Powiedziałem zostaw go!
Shaun, bar!
Ed!
Co?
Rzuć mi ścierkę.
- Gdzie są pociski? - Na blacie.
Ja pieprze.
Co robimy? Gdzie idziemy?
- Piwnica. - Nie wydostaniemy się.
Jest tam wyjście na ulicę.
Musimy tam iść.
Dajcie nam, kurwa, spokój.
Teraz!
Widać ulicę.
No już.
Otwórz żeś się.
Jesteśmy w potrzasku.
Chodźmy do Winchestera, kogo był ten jebany pomysł?
Ale schrzaniłem.
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
Nie udało mi się nas ocalić Di, Davida, nawet mojej mamy.
- Jestem bezużyteczny. - Nie obwiniaj się, próbowałeś.
Zrobiłeś coś. To się liczy.
Możliwe.
Dostaną się tu.
Tak.
Ile mamy pocisków?
Dwie.
Możemy kilku załatwić jak ustawią się w linii.
- Nie myślałam o nich. - Wiem.
- A co z Edem? Mamy tylko dwa pociski. - Mnie mogą zeżreć.
Jak to zrobimy?
Nie wiem.
Jedno musi być pierwsze.
Może jedno zrobi to drugiemu, a później sobie.
To ty robisz to mi, nie umiałabym sobie tego zrobić.
Nie za bardzo chciałbym zastrzelić współlokatora, mamę i swoją dziewczynę jednego wieczoru.
Kto powiedział, że znów jestem z tobą?
Chyba nie chcesz umrzeć samotna?
No dobra.
Niech mnie ktoś zastrzeli.
- Sprawy się zmieniły, nawet nie palę od wczoraj. - To prawda.
Chyba powinniśmy teraz zapalić.
- Leżały u mnie w mieszkaniu. - Tak, w koszu na śmieci.
- Potrzebowałam zapalić. - Ty przebiegła małpko.
Przepraszam.
Chodź, wynosimy się stąd.
- Może tu zostanę. - Ale możemy wyjść.
- Idźcie we dwójkę. - O czym ty mówisz?
Będę was osłaniał.
Może powinieneś to wziąć.
- Nie chcesz tego? - Nie, nawet nie umiem strzelać.
- Ed, przepraszam. - Za co?
- No wiesz nie wyszło mi... - Wporzo.
- Ja też przepraszam. - Nie ma sprawy.
Nie. Ja przepraszam Shaun.
O Boże. To nie jest zabawne.
Przestanę je puszczać jak przestaniesz się śmiać.
Nie śmieję się.
Lepiej spadajcie.
Pa, Ed, kocham cię.
Dzięki.
Ja też cię kocham, Ed.
Gej.
- Gotowa? - Gotowa.
O mój Boże, Shaun!
Yvonne?
Jak leci?
- Żyjemy... - Jedziemy w bezpieczne miejsce, może chcecie się zabrać?
Jest was tylko dwójka?
Dobrze, że komuś się udało.
Chodźcie.
Za chwilę usłyszycie historię małego Ramireza...
...który musiał walczyć z ożyłymi zwłokami członków swojej rodziny.
To wszystko w " Zombie z piekła rodem".
Po 6-ciu miesiącach wydarzenia z „Dnia Zet”, mogą się nadal wydawać złym snem.
Teraz już wiemy, że był on spowodowany używaniem wysoce niebezpiecznych...
Prezenter nigdy by się nie spodziewał, że musiałby powiedzieć...
"Usunąć głowę, lub zniszczyć mózg" na wizji.
Naszymi gośćmi jest niesamowita grupa, która bierze udział w programie "Pomoc dla Zombie"
Ponieważ Zombie zachowały swoje pierwotne instynkty, czyni to z nich idealnych pracowników siłowych.
Ha ha ha... Nie może tego dosięgnąć.
Ja nie widzę w tym nic złego, ale wiem że ludzie widzą. Ale on jest moim mężem. Ciągle go kocham.
Chodzisz z tym do łóżka?
Jaki jest plan?
Kubeczek herbatki i rozkosz niedzieli.
Skoczyć do Phoenix'a na pieczeń.
Posiedzieć chwilę w pubie.
- Wrócić do domku, pooglądać telewizję i do wyrka. - Idealnie.
- Włączę czajnik. - Mogę prosić o dwie łyżeczki cukru?
O, odważniak.
- Pójdę na chwilę do ogrodu. - No to idź.
Dwie sekundki.
*Gracz drugi dołączył do gry*
Ed!